Maaike Peters
Ik ben opgegroeid in een gezin waar geloof geen rol speelde. In mijn straat woonde Anne. Ik trok graag met haar op. In eerste instantie vooral omdat zij een skelter hadden en wij niet.
Maar later kwam ik graag bij Anne omdat zij “geloofden in God”. Hoe dat precies zat wist ik niet precies maar het voelde fijn. Het voelde geborgen en liefdevol. Het voelde alsof het de bedoeling was. Dat is het eerste moment wat ik mij kan herinneren waarin ik voelde dat God zijn hand naar mij uitstak. Ook al kon ik er als kind voor mijn gevoel niets mee.
Later stonden mijn ouders stonden erop dat ik naar de Christelijke Mavo zou gaan. Voor hen vooral vanuit de motivatie dat het een kleine school was waar ik geen nummer zou zijn. Ik vond het ook een goed idee omdat ik dacht dat ik dan eindelijk God zou leren kennen.
Toen ik opgroeide en ouder werd zijn er tientallen van deze momenten voorbij gekomen. En ik had telkens een excuus om de Zijn hand niet te pakken. Vaak gebaseerd op angst. Omdat ik dan niet goed wist hoe het moest, het gevoel had dat ik er eerst meer over moest leren, omdat ik niet waardig was. Maar steeds voelde ik weer Zijn leiding. Hij gaf het niet op en bleef naar mij uitreiken.
Toen stuurde Hij mijn man Michiel. Michiel hielp mij verder onderzoeken, leren en vertrouwen. Alles in mijn eigen tempo. Ik leerde dat ik niet eerst een diploma hoef te halen en dat Hij mij gecreëerd heeft naar Zijn plan. En dat ik daarmee meer dan goed genoeg ben.
Afgelopen week las ik deze tekst: "Wandel met Mij over wegen van vertrouwen. De kortste route van A naar B op je levensweg is het pad van onwankelbaar vertrouwen in Mij. Want als je twijfelt, bewandel je een slingerend spoor dat je een eind uit de buurt brengt. Hoe verder je doolt over paden van ongeloof, hoe moeilijker het is om te beseffen dat Ik bij je ben."
Ik ben dankbaar dat Hij altijd naar mij is blijven uitreiken en mij de tijd heeft gegeven om het juiste pad te vinden. Vandaag pak ik Zijn Hand. Ik kies in volle overtuiging om Zijn pad te bewandelen.
Mijn pad was slingerend maar vandaag durf ik hardop te zeggen: "Ik vertrouw op U, Jezus".
