Doopgetuigenissen

Mijn naam is Dominique Grootewal en ik ben 25 jaar. Ik kom uit een groot gezin van vijf kinderen en mijn ouders. Ik ben de oudste, daaronder mijn twee broertjes en daarna een tweeling van meisjes. Ik ben in een christelijk gezin opgegroeid. Vroeger gingen wij altijd naar een christelijke kerk in Holten. Een groot deel van mijn moeders kant ging ook naar die kerk. Een aantal jaar geleden was er iets gebeurd met één van de kerkleiders waardoor ik mij niet meer confortable voelde om nog naar die kerk te gaan. Ik heb het nadat het gebeurde mijn ouders verteld wat er gebeurd was. Zij hebben met hem gepraat en sindsdien zijn we (als gezin) eigenlijk niet meer naar de kerk gegaan. Daardoor is eigenlijk het geloof bij ons gezin weggevaagd. Ik ben altijd blijven geloven dat God bestaat, maar actief was ik er niet meer mee bezig. Als ik een toets had of iets spannends had, bad ik altijd de dag ervoor naar God. Meer dan dat deed ik ook niet. Af en toe begon ik weer de bijbel te lezen, maar al gauw was dat ook weer gestopt. Toen ik in 2019 naar Amsterdam verhuisde voor mijn studie, kwam ik al gauw in het studentenleven van Amsterdam; drank, uitgaan, festivals en ik kwam in aanraking met drugs. Na de eerste keer drugs heb ik dit verteld aan mijn ouders en uitgelegd dat ik het zo af en toe wil nemen. Ze waren natuurlijk niet enthousiast of blij dat ik het had gebruikt en vaker wilde gebruiken, maar ze waren wel blij dat het eerlijk verteld had. We hadden afgesproken als ik het ging gebruiken dat ik het ze liet weten. Zodat als er iets gebeurde dat ze wisten wat ik had genomen. Aan het einde van mijn eerste studiejaar zaten we in de coronapandemie. Ik nam een tussenjaar en ben uiteindelijk weer thuis gaan wonen. Daarna ben ik mijn studie voortgaan zetten in Hengelo. Nadat de coronapandemie voorbij was kwam mijn 'tweede uitgaansleven' tot leven. Ik ging weer veel uit en veel naar techno festivals. Wat begon met af en toe drugs nemen, werd toen bijna elk festival. Mijn ouders hielden het in de gaten en als ze vonden dat het te vaak gebeurde zeiden ze er wat van. Wat ik altijd erg fijn heb gevonden, maar of ik er ook altijd echt iets mee deed. Zoals vele weten staat techno bekend om de harde donkere/duistere muziek. Een festival in de nacht voelde ik een naar gevoel door me heen gaan, alsof er slechte 'krachten' aanwezig waren. Op dat moment bad ik tot God of hij mij die avond kon beschermen, maar ook bad ik dat ik volgens mij niet op dit soort feesten behoor. Ik ben iemand met veel discipline. Ik gebruikte drugs, maar ik had niet de mentaliteit dat het op moest zoals vele die ik ken wel hadden. Ik kon rustig een klein beetje nemen of halverwege het feest pas iets nemen. Ik kreeg dat altijd rare blikken over als ik het vertelde of als ik niks meer wilde nemen. Iets meer dan twee jaar terug ben ik in Rijssen gaan wonen. Het uitgaan en festivals pakken werd al steeds minder, omdat eigenlijk elk festival hetzelfde was kwam ik achter. Ik kwam te werken bij de Markies in Rijssen en kwam een oude bekende tegen. Hij is ook christelijk en hij ging naar de kerk Mozaïek 0548. Ik had al een tijdje de behoefte om opzoek te gaan naar een kerk. Mijn gezin is niet gelovig meer behalve mijn moeder. Zij had alleen geen behoefte om op zoek te gaan naar een kerk, waardoor ik er alleen voor stond. Door hem ben ik in contact gekomen met Mozaiek. Ik voelde mij gelijk welkom en ik voelde echt de aanwezigheid van God. Af en toe ging ik naar de kerk, maar dit was niet een standaard routine.

Vorig jaar (2024) ben ik amper nog uit geweest of naar festivals gegaan. Ik had er totaal geen behoefte meer aan. Na mijn vakantie in Italië in december 2024 heb ik de keuze voor mezelf gemaakt dat ik een jaar geen alcohol of drugs ga doen. Even mijn lichaam een break geven. Ik vond dat ik de afgelopen (feest)maanden wel genoeg slechte dingen in mijn lichaam had gestopt. Daarnaast was ik 25 in oktober geworden. Toch wel een leeftijd om echt volwassen te worden vond ik. Ik heb sinds 1 januari 2025 geen alcohol of drugs aangeraakt. In februari leerde ik een jongen kennen (nu mijn vriend) en we begonnen te daten. We kwamen op het onderwerp geloof en ik heb het altijd moeilijk gevonden om open over mijn geloof te praten. Hij vroeg of ik gelovig was en ik zei dat ik christelijk ben, maar niet actief er mee bezig ben. Hij is ook gelovig maar heeft een ander geloof. Hij sprak er zo open en trots over dat ik mij ging afvragen waarom ik dat niet durfde. Sindsdien heb ik er bewust voor gekozen om mijn geloof op te pakken en het vuur voor Hem opnieuw aan te steken. Ik ging weer naar de kerk, ik las mijn bijbel weer en ik begon weer met bidden. Ik voelde steeds meer rust in mij en mijn leven. Ik kocht een bijbelstudie voor mij en mijn moeder. Ondanks dat mijn vriend en ik een ander geloof hebben, hebben we respect voor elkaars geloof. Eén keer per week hebben we 'godsdienst' waarbij we samen wat lezen uit elkaar boeken over God en elkaar leren over ons geloof.

Een ochtend heb ik mijn oma geappt en aangegeven dat ik zondag naar haar kerk kom. Ik was zenuwachtig omdat ik die ene kerkleider weer zou kunnen tegenkomen en dat alles weer naar boven zou komen. De dienst was begonnen en ik zie hem inderdaad zitten, maar ik kreeg zo'n gevoel dat ik hem moest vergeven. Ik bad tot God en vroeg of hij mij kon helpen hem te vergeven. Na de dienst kwam hij bij mij en vroeg hoe het met mij was. Daarna vertelde hij dat hij al jaren op zijn hart heeft dat hij tegen mij moest zeggen dat het hem spijt wat er gebeurd is. Hij wilde dit al jaren geleden vertellen maar ik kwam niet meer naar de kerk. Op dat moment dacht ik hoe bijzonder God is. Ik vroeg nog geen uur geleden aan God om mij te helpen hem te vergeven en nu zegt hij dit tegen mij. Op dat moment wist ik dat God dit allemaal gepland had. Ik heb hem kunnen vergeven na dat moment.

Mijn geloof is sindsdien enorm gegroeid. Ik ga elke zondag naar de kerk, ik lees elke dag mijn bijbel, ik bid meerdere keren op een dag naar God. Ik begon ook na te denken over dopen, maar wist er weinig over. Ik dacht altijd ik moet eerst mijn leven op orde krijgen en Jezus kennen voordat ik 'goed genoeg' ben om gedoopt te worden. Laatst was er een spontane doopdienst en ik dacht gelijk hier moet ik aan mee doen. Maar toch had ik twijfels of ik het wel moest doen. Ik had een christelijke vriend van mij meegenomen. Ik had zelfs een tas ingepakt met extra kleren en een handdoek. We stonden daar bij het water en het was zo mooi en ik had echt het gevoel dat ik het moest doen, maar toch durfde ik het niet. Sindsdien heb ik spijt dat ik het niet gedaan heb. Ik was naar de kerk van mijn nicht en haar man geweest en heb daar een boek over dopen meegenomen. Hoe meer ik dat las hoe enthousiaster ik werd om mezelf te laten dopen. Ook werden er veel teksten laten zien dat je je laat bekeren en dan laat dopen. Er staat nergens dat je alle kennis moet hebben of je leven op orde. Ik ging naar Mozaïek eind augustus en ik wilde na de dienst informatie gaan vragen over dopen. Toen zag ik dat ze 1 september een informatieavond hadden over dopen. Ik dacht dit is een teken dat ik daarheen moet gaan. Ik had me aangemeld en tijdens de informatieavond hoorde ik dat het dopen al deze maand zal gebeuren. Je hoeft niet alle kennis te hebben of 'goed genoeg' zijn om je te laten dopen. Opnieuw werd hier verteld dat je je laat bekeren en dan gelijk laat dopen. Precies hetzelfde als in het boek over dopen. Ik kreeg gelijk een gevoel van stress, maar ik dacht ook als je het nu niet gaat doen ga je het nooit meer doen. Er is de afgelopen maanden zoveel gebeurd in mijn leven wat ik niet zonder God had kunnen doen, waar ik hem eeuwig dankbaar voor ben. Een gebeurtenis wil ik vertellen. Mijn broertje was gebeten door een Russische teek op uitzending, waardoor hij in het ziekenhuis belande. Hij had een TBE virus gekregen. Er zijn in Nederland ongeveer 25 gevallen, dus veel kennis is er niet over. Hij kreeg een hersenvliesontsteking waardoor zijn geestelijke gedeelte helemaal weg was. Hij had geen emoties meer, sliep alleen maar en hij herkende ons op gegeven moment niet eens meer. Uiteindelijk ook zijn lichamelijke gezondheid ook, omdat hij alleen maar in het ziekenhuis bed lag en sliep. Ik heb zo vaak naar God gebeden of hij hem kon genezen. Ik heb in Mozaiek laten bidden voor hem en mijn oma heeft hem zelfs ingezalfd. Na een paar maanden dat hij in een revalidatiecentrum zat werd hij een ochtend wakker en was hij weer helemaal de oude. Geen hersenschade, alle emoties weer terug, maar het allerbelangrijkste is dat mijn broertje was weer helemaal terug. Zelfs de dokters waren versteld dat hij ineens 'genezen' was. Tot de dag van vandaag noemen zij het een bijzonder geval en is er geen verklaring voor. Maar ik weet dat het door God is gekomen dat hij is genezen.