Doopgetuigenissen

Ik ben Jessica Nijzink, 47 jaar, getrouwd met André, en moeder van 2 mooie jongens. Ik ben opgegroeid in een christelijk gezin in Rijssen. Als kind ben ik gedoopt in de Hervormde kerk. Ik volgde catechesatie en deed samen met André belijdenis toen we ongeveer 18 waren. In 2002 trouwden we in de kerk en we bleven elke zondag naar de kerk gaan. Achteraf denk ik meer uit gewoonte, omdat ik dacht dat dat van ons verwacht werd, dan dat ik er echt enthousiast van werd.

We kregen 2 mooie kinderen, Sven (20) en Tom (18), waar we ontzettend dankbaar voor zijn. Toen zij een jaar of 10 waren kwamen we tot de conclusie dat deze kerk niet meer bij ons paste (of wij niet bij hun). We wilden dat onze kinderen enthousiast zouden worden van het geloof. Dat ze zelf zouden kiezen om naar de kerk te blijven gaan als ze ouder waren. We stapten over naar de Ontmoetingskerk in Rijssen. Daar hebben we het een aantal jaar heel fijn gehad, tot corona kwam en we niet meer naar de kerk mochten.

De kinderen fietsten in die tijd wedstrijden, en het was eigenlijk wel lekker dat we op zondag niet meer de "verplichting" van de kerk hadden, want zo voelde het. Een paar jaar gingen we niet meer naar de kerk, maar ergens bleef er bij mij wel iets knagen. Ik kon het niet helemaal los laten (of liet God ons/mij niet los?)

Tom kreeg een vriendin (Celeste) en ging met haar en haar familie mee naar een thuisgemeente. Steeds vaker liet hij z'n biertjes staan, lag op zaterdag op tijd in bed en sprong op zondagochtend om 8.30 uit z'n bed, want hij mocht weer naar de kerk! Het was zo fantastisch om zijn enthousiasme te zien en te horen. Ik wilde dit ook! Ik wilde ook naar een kerk waar ik op mijn plek zou zijn. Waar ik elke zondag vol enthousiasme naar toe zou willen. Waar ik kon zingen, kon leren over God en kon luisteren naar wat Hij me te vertellen had. Ik wilde ook bij God horen.

In oktober 2024 hoor ik dat mijn bonusschoonzus zich laat dopen bij Mozaiek. En laat Mozaiek nu al een tijdje door mijn hoofd spoken. Ik besluit eens naar een dienst te gaan, en vraag André mee te gaan. Die zondag daarop gaan we en ik ben meteen zó geraakt. De tranen stromen over mijn wangen tijdens de worship. Ik voel me hier thuis. Ik voel de aanwezigheid van God. Wow... wat heb ik dit gemist.

2e Pinksterdag dit jaar besluiten Tom en Celeste zich te laten dopen. We hebben een geweldige dienst met een kleine groep mensen. We zingen, we luisteren naar Zijn Woord. Tom en Celeste worden gedoopt, en op de vraag van de voorganger of er nog meer mensen zijn die zich willen laten dopen, steekt Sven zijn hand op. Spontaan wordt ook hij gedoopt. Wat een geweldige ervaring om van zo dichtbij te mogen zien wat God doet in het leven van onze kinderen. Maar ik dan? Diep van binnen voel ik dat ik ook wil. Maar ik durf niet. Wat zullen mijn ouders daarvan vinden? Ik heb geen droge spullen mee. Dit is het moment van de kinderen. Ik doe het niet, maar heb achteraf enorme spijt. Maar gelukkig blijft Jezus me roepen.

En nu is het zover. Ook ik mag me laten dopen. Ik mag luisteren naar de opdracht van onze hemelse Vader. Geloof, bekeer u en laat u dopen. Ik vind het spannend, maar oooh, wat heb ik er zin in!