Saskia Nijzink
Met Kerst en Pasen in mijn mooiste kleren naar de katholieke kerk, maar niks begrijpend van de Latijnse mis… zo zag mijn jeugd eruit qua geloof. Wel ging ik naar een katholieke bassischool waar ik de verhalen hoorde over Jezus, de ark van Noach en David & Goliath.
Vanaf een jaar of 14 leerde ik ook andere mensen kennen die een kerk bezochten. Op dat moment ervoer ik geloof vooral als veel regels en van alles wat zij niet mochten.
Vanaf het moment dat ik mijn man Erik leerde kennen kwam ik meer in aanraking met het geloof en het bezoeken van een kerk. Hij, vanuit de hervormde kerk, ging op dat moment met vrienden mee naar de gereformeerde kerk. Omdat ik toch nieuwsgierig was en er ook voor open stond ben ik langzamerhand steeds vaker mee gegaan. De preken spraken me regelmatig aan, ook voor mijn dagelijkse leven.
Na een Alpha cursus volgde onze belijdenis. We trouwden in de Ontmoetingskerk en onze beide jongens lieten we dopen. Toch sprak het bezoeken van de kerk me steeds minder aan; de muziek raakte niet en de preken voelden als verplichting om naar te luisteren.
Zo zwakte het bezoeken van de kerk af, maar ook het thuis lezen van de bijbel en het bidden werd steeds minder. Totdat er niets meer overbleef, alleen nog maar sceptische gevoelens.
Eind 2024 kwam het geloven weer terug in gesprekken tussen Erik en mij. Blijkbaar hadden we allebei toch ergens een verlangen om te onderzoeken. We begonnen met het bezoeken van Grace Church, Impact en de Mozaiek. De aanbiddingsliederen en preken brachten veel teweeg, soms wat ongeremd en overweldigend, maar er gebeurde in ieder geval genoeg!
Met een nieuwe “broer en zus” geraakten we op een avond bij iemand die veel kon vertellen rondom het geloof. In eerste instantie zou ik niet meegaan, maar de afspraak werd verzet met de boodschap dat het van belang was dat ik mee zou komen. Niet wetend wat ik kon verwachten maar toch ook wat terughoudend ging ik mee. Er werden verschillende getuigenissen gedeeld, waarbij ik voelde alsof ik ‘achterliep’. Pas toen er verteld werd over een ervaring van een man die op meerdere momenten in zijn leven het gevoel had dat er iemand bij hem was geweest, die er later niet leek te zijn of die niemand had gezien, gebeurde er iets in me.
Ik werd diep geraakt en mijn tranen begonnen te stromen. Het gevoel dat ik heb dat ik nooit alleen sta, door welk diep dal ik ook ga, werd met de ervaring van deze man zo duidelijk bevestigd. Daardoor begreep ik ineens dat God al die tijd al bij me is geweest en me op de moeilijkste momenten heeft moeten dragen.
Vanaf dat moment is mijn pad met God pas echt begonnen waarbij ik steun, echte (vader)liefde en kracht voel vanuit Hem. Ik ben er klaar voor om dit te bevestigen met de doop en zo een volgende stap te maken in mijn leven met Jezus.
