Doopgetuigenissen

Hier ben ik (Hebreeën 10).

Met volle overtuiging en een hart van vreugde laat ik me dopen.
Een zin waarvan ik nooit heb gedacht dat ik die zou uitspreken. Maar het is de realiteit.

Jezus is realiteit. De heilige geest is realiteit. De liefdevolle Vader is realiteit.
Dit geloof ik en dat kan ik zeggen, doordat Hij heeft ingegrepen in mijn leven.

Heel lang was ik een cultuur-Christen, zoals dat wordt genoemd. Gedoopt, kerkelijk opgevoed, belijdenis gedaan en voor de kerk getrouwd. Maar het was meer gewoonte dan geloof. Meer op het kompas van de omgeving, dan op het kompas van de vreugde.

Ondertussen bouwde ik een succesvol leven op, waarvoor ik ontzettend dankbaar ben overigens. God gaf me een prachtig gezin. Hij gaf me volop talenten, die ik inzet in mijn werk en omgeving. En Hij gaf me een fijne familie en een schare trouwe vrienden. Maar ik voelde toch leegte.

Die leegte vervulde ik door nog harder te werken en nog harder te feesten.
Work hard, play hard. Ik leefde mijn reputatie en niet mijn door God gegeven blauwdruk.

En heel eerlijk, dit is nog niet helemaal verdwenen. Maar de Vader weet dat ik Jezus aan het stuur wil in mijn leven en Hij ziet mijn zonden, maar Hij ziet vooral mijn hart. “Ik ben een fan van je hart”, zo zingt Eline prachtig op haar album Levenswoorden en ik weet dat het zo is. Ik hoop dat iedereen dat mag ervaren in zijn of haar leven.

Ongeveer 2 jaar geleden zei Marsha:
“Dieger, ga je eens mee naar Mozaiek?” Waarom niet, dacht ik. En hier startte een bijzondere reis die me hier brengt.

In een vogelvlucht: ik werd meteen geraakt, Hij ging in mij werken en ik ging Hem zoeken. Ik bouwde een relatie op met God. Ik kreeg een ander beeld van de Vader. En stap-voor-stap genas hij oude wonden in mij.

In de zomer van 2024 raakte ik overspannen. Hij zette me stil. Letterlijk én uiteraard heel bewust. Ik was klaar om een laag dieper te gaan, om verder te groeien in geloof en Zijn transformatieve kracht te ervaren, dankzij een diep dal.

We waren op vakantie, ik was flink ziek en ik bad iedere dag onder de douche in het hokje:
“Vader, laat me zien hoeveel U van mij houdt.” En dat deed én dat doet Hij.

Na de zomer ben ik minder gaan werken, maar vooral minder gaan streven en strijden. Ik ben tot het besef gekomen dat ik een geliefde zoon ben van de Hemelse vader. Ik ben geaccepteerd en geliefd, vanaf dag 1 van mijn leven. Hij heeft me uniek gemaakt. Hij heeft me Zijn adem ingeblazen. En dat geldt voor ons allemaal. Wow!

Dat betekent dat het strijden en streven niet langer nodig is.
De leegte die ik voelde, en bij momenten nog steeds voel, vervult Hij. Dat is de kracht en de trouw van God.

De afgelopen maanden dacht ik steeds vaker aan de doop.
Bewust mijn leven aan Jezus geven, dat zou wat zijn. Maar er zat nog een steentje in mijn geloofsschoen.

Bij aanvang van de 40 dagen tijd merkte ik dat de opstanding van Jezus voor mijn brein niet te vatten is. Het is voor geen mensenbrein te vatten wat Hij heeft gedaan. Maar dat is geloven ook niet. Geloven is niet begrijpen, geen kennis, maar Hem kennen. God is niet te begrijpen. Hij is te groot voor ons denken. Maar niet voor ons hart. Hij vervult harten, ons handelen en dan komt zelfs het brein tot inzicht. Althans, zo werkt het bij mij.

Iedere dag bad ik: “Vader, geef me inzicht.” En Hij sprak tot me.

In een droom kreeg ik een woord: Adonai. Ik raadpleegde Chat-GPT voor een definitie en ik vroeg onze buurvrouw Leonie om een inzicht. Uiteraard had zij wel een dagboekje met een pagina over Adonai. In de tekst las ik de oproep om God te accepteren als Heer. In dezelfde tekst werd verwezen naar Johannes en wat las ik daar: het verhaal van ongelovige Thomas.

Hij had me. Ik moest er letterlijk om glimlachen. Hij gaf me geen uitleg, of nieuwe kennis, maar Hij gaf inzicht door me subtiel te wijzen op zijn Heerschap als Adonai én op de ongelovige Thomas, die bewijs wilde. Dat was mijn bewijs. Dat is Goddelijke humor.

Dit was het laatste zetje. Ik ben om.
Jezus leeft. Hij is Koning.

Afgelopen week kwam de doop op allerlei manieren in mijn leven en ik wist: dit is geen toeval.

Ik toetste of dit echt van Hem kwam en het werd me wel duidelijk: ja! Iedere gedachte aan de doop vervulde me van vreugde. Met volle support van Marsha en na een fijn gesprek met mijn ouders was het duidelijk. Dit is mijn moment. Dit is Zijn moment.

Afgelopen vrijdag hakte ik definitief de knoop door en nu sta ik hier. De kracht van de Heilige Geest heeft me hier gebracht. Hij heeft heel veel mensen op mijn pad gezet die op hun manier vangrails waren voor mijn geloofsgroei. In het bijzonder noem ik: Marsha, Leonie, Hans, Danielle, Sander, Peter en Wieger. En ik wil mijn ouders en schoonouders bedanken voor wie ze zijn. Over liefde en support gesproken. Dank U wel Vader voor deze lieve mensen!

In de Hof van Eden vroeg God: Mens, waar ben je? En ik antwoord nu: Hier ben ik. Ik zie uit naar een leven met Hem. Amen!

Dieger ten Berge