Lionne van Loon
Mijn geloofsgetuigenis
Voor 2024 was God al in mijn leven. Niet altijd zichtbaar of op de voorgrond, maar Hij was er wel. Mijn basisschooltijd bracht ik door op een protestantse school, waar ik via vieringen en lessen met het geloof in aanraking kwam. Thuis speelde geloof geen rol, maar in mijn hart bleef het altijd aanwezig. In stilte sprak ik met regelmaat met God, al was ik mij er toen niet van bewust hoe diep Hij al in mijn leven verweven was.
Hoe het was
2024 werd een jaar van verbijstering, onzekerheid en verwarring. Verdriet en boosheid wisselden elkaar af, samen met een gevoel van falen. Ik voelde steeds sterker dat ik mijn gedachten op papier moest zetten—misschien als afsluiting, als reflectie, of als poging om verder te kunnen. Het werd een jaar van lessen, groei en moeilijke keuzes.
Maar het werd ook het jaar waarin ik een intens verlies moest dragen: het overlijden van een jong iemand in mijn nabije omgeving. Dit verlies heeft een diepe wond in mijn ziel achtergelaten en bracht een angst met zich mee die mij verlamde. De angst om iemand te verliezen die onbeschrijfelijk dierbaar is.
Het besef groeide dat ik niet alle ballen in de lucht kon houden. Ik moest keuzes maken, prioriteiten stellen, rust vinden. Leren anders naar mezelf te kijken en niet langer te blijven rennen. En juist in die rust begon ik meer en meer te ervaren hoe God mij richting gaf. Niet door mijn omgeving te willen veranderen, maar door naar binnen te keren en te voelen welke weg Hij mij wees.
De verandering
Begin 2024 gebeurde er iets bijzonders. Dankzij mijn dochter Liz mocht ik God op een nieuwe manier leren kennen. Liz, toen twaalf jaar, had een diep verlangen naar bezinning en geloof. Elke avond bad ze, voelde Gods aanwezigheid, Zijn kracht en nabijheid. Ze wilde naar de kerk, en samen zijn we op zoek gegaan naar een plek waar we ons thuis konden voelen.
Na verschillende kerken bezocht te hebben, kwamen we terecht bij Mozaiek. Daar begon voor mij een proces van zoeken, voelen en ontdekken. Mijn hart kon zich nog niet volledig openen, maar stap voor stap begon ik meer te ervaren. Liz zei na elke dienst hoe wonderlijk het was dat de preek precies aansloot bij wat haar die week bezighield. Het was alsof God direct tot haar en tot ons sprak.
De uitwerking
Door de moeilijke gebeurtenissen die ik heb meegemaakt, had ik God de rug kunnen toekeren. Ik had kunnen zeggen dat ik geen vertrouwen meer had. Maar juist in deze pijn heb ik mogen ervaren dat God bij mij is. Hij gaf mij richting in momenten van chaos, hielp mij om de juiste keuzes te maken en liet mij zien dat ik niet alleen ben.
Ik heb geleerd om mijn vertrouwen niet langer alleen op mijn verstand te baseren, maar op mijn hart en ziel. Op het geloof in plaats van de controle. Sinds ik dat doe, ervaar ik dat ik op de juiste weg ben, hoe moeilijk die soms ook is.
De uitnodiging
Vandaag wil ik in volle overtuiging zeggen: ik kies ervoor om mij te laten dopen. Niet omdat ik alle antwoorden heb, maar omdat ik mag ervaren dat ik door mijn geloof gedragen word.
Ik wil in verbinding staan met God en met de gemeente. Geven en ontvangen. Vertrouwen op Zijn richting. Mijn hart stel ik volledig open, en ik weet dat ik niet meer alleen hoef te gaan.
Mijn zoektocht is nog niet voorbij, maar ik weet nu dat ik op weg ben. Ik wil leven in Zijn licht, in Zijn liefde, en die liefde ook delen.
Open the eyes of my heart!
Daarom laat ik mij dopen.
