Doopgetuigenissen

Mijn naam is Zoë Voortman. Ik ben 26 jaar en al bijna 1,5 jaar gelukkig getrouwd met Job. Ik ben opgegroeid in een warm gezin met mijn vader, moeder, broertje en zusje. Het geloof heb ik meegekregen van mijn ouders en ik ben altijd naar de Protestantse gemeente in Nijverdal gegaan. Ik ben hier als kind gedoopt en later heb ik hier ook belijdenis gedaan. Toen ik ouder werd, merkte ik dat ik wat miste in mijn oude gemeente. Ik ben op een zoektocht gegaan samen met mijn man naar een nieuwe gemeente en ben uiteindelijk (mede dankzij mijn lieve schoonouders) terecht gekomen bij Mozaïek. Hier heb ik alles gevonden wat ik zocht en al gauw hebben we ons hier ook ingeschreven.
Dit verhaal klinkt alsof alles eigenlijk vrij gemakkelijk gelopen is en ik nu gelukkig in een nieuwe gemeente zit, maar de waarheid is anders. In oktober 2023 ben ik mijn vader verloren na een lange tijd van ziek zijn. De periode daaromheen was hectisch: 3 maanden daarna ben ik getrouwd en hebben we ook samen een huis verbouwd. Alles ging in een sneltreinvaart waardoor ik niet goed stil kon staan bij het feit dat ik mijn vader had verloren. Ik merkte dat ik steeds bozer werd op God dat Hij mij mijn vader af had genomen, vooral omdat we al zoveel nare dingen mee hadden gemaakt samen. Moest dit er dan ook nog bij? Ik moest vanaf nu alle mooie momenten zonder mijn vader doen. Ik had en heb hier zoveel verdriet van. Ik merkte dat ik God bleef opzoeken en in aanbidding bleef, maar er miste altijd iets. Er zat altijd een bepaalde laag van boosheid/somberheid onder. Ik kon niet volledig vanuit mijn hart geloven.
Een paar weken geleden kwam ik in een diep dal terecht. Ik was intens verdrietig en wist niet meer waar ik het zoeken moest. Het leven had voor mij weinig zin meer. Ik wilde dat het stopte: de constante stroom van negatieve gedachten en controledwang. Ik werd wederom boos dat ik dit óók nog mee moest maken. Was het dan niet een keer genoeg? Ik smeekte God om mij weer gelukkig te maken en me te verlossen van deze nare gevoelens. Het werd het maar niet beter en daarom ben ik vlak daarna hulp gaan zoeken bij de huisarts. Ze vroeg mij waar ik (op cijfers gebasseerd) vond dat ik nu stond in het leven. Ik gaf mijn leven op dat moment zeker een 3, dus daar ben ik gaan staan. Ze vroeg waar ik normaal gesproken stond. Ik stapte voorzichtig richting het cijfer 5. Als laatst vroeg ze mij waar ik graag zou willen staan. Over deze optie had ik nooit nagedacht: een 5 was oké. Ik was wel redelijk gelukkig, maar er zat altijd een sombere laag onder. Ik had dit inmiddels al wel geaccepteerd. Toch liep ik op dat moment richting het cijfer 7. Tegelijkertijd geloofde ik absoluut niet dat dit een mogelijkheid was, maar goed. Toen ik het daarna liet bezinken kwam ik tot een inzicht: Wat als dit het plan van God is? Wat als er een mogelijkheid is dat ik me écht gelukkig mag voelen? God wil niet dat ik me diep ongelukkig voel, maar dat ik eindelijk is inzag dat er een nieuw leven voor mij klaar staat. Ik mag gelukkig zijn en van mezelf houden! In de dienst die zondag ging het over ´ je rouwkleed afdoen en je lofgewaad aantrekken´. Wat als dit voor mij bestemd was? Opeens kreeg ik ( terwijl ik echt nog nooit die gedachte gehad had) sterk het gevoel dat ik me moest laten dopen. Ik mag mijn oude leven achter me laten en een nieuw leven met Hem ingaan! Kort daarna heb ik me ingeschreven voor de informatieavond en nu sta ik hier. God heeft een heel nieuw leven voor mij klaarliggen waar ik samen met Hem naartoe mag wandelen. Ik voel zoveel liefde sinds ik God écht ervaren heb en de heilige geest heb mogen ontvangen. Ik heb veel meer liefde voor mezelf, maar ook voor de mensen om mij heen. Mijn leven is totaal veranderd. Het voelt onwaarschijnlijk om te zeggen, maar ik denk dat ik echt naar die 7 toe mag, samen met Hem!