Doopgetuigenissen

Mijn naam is Lisette en ik ben 18 jaar.

In november 2023 was ik voor het eerst bij een doopdienst. Deze dienst raakte me en na veel bijbellezen en onderzoek kwam ik tot de conclusie dat ik me ook moest laten dopen.

Tot eind februari/begin maart was dit in een notendop mijn doopgetuigenis. Deze dagen waren een enorme rollercoaster en mijn getuigenis veranderde compleet.

Maandag 24 februari was er een informatieavond over de doop. Ik was er al over uit, maar na deze avond werden een heleboel vragen weggenomen. Ook had ik meer argumenten en teksten vanuit de bijbel, op grond waarvan ik de doop kon onderbouwen. Een groot deel van mijn familie is reformatorisch en ik kreeg veel vragen. Daarom ben ik op vrijdag 28 februari samen met mijn moeder op de koffie gegaan bij een vrouw die zich ook heeft laten dopen terwijl ze lid was in mijn oude kerk, de PKN. Ook in dit gesprek heb ik veel geleerd en ben ik zekerder geworden van mijn keuze.

Ik zat dus al midden in het proces richting mijn doop. Dezelfde dag nog, 28 februari, was er een feest in Enter, carnaval. Voor de eerste keer ging ik carnaval vieren. Samen met vriendinnen gingen we gezellig bij mij thuis wat eten en drinken voordat we naar Enter vertrokken. Je voelt de bui misschien al hangen, ik had veel te veel gedronken. Dit was mij nog nooit in deze mate gebeurd, mijn ouders hebben me moeten ophalen en ik was zelf nergens meer toe in staat.

De volgende ochtend werd ik verrassend genoeg in een prima staat wakker. Natuurlijk moest ik eerst bij mijn ouders op het matje komen, maar ik had zelf ook goed genoeg door dat ik me echt had misdragen. Na het gesprek met mijn ouders ben ik naar boven gegaan en ben ik gaan bidden. Ik had echt het gevoel alsof ik gefaald had. De hele dag spookte de gedachte door mijn hoofd dat ik misschien beter langer kon wachten met dopen. Alsof je minstens een aantal maanden ‘clean’ moet zijn van ‘grote zonden’ om je te kunnen laten dopen.

Die avond moest ik oppassen en had ik genoeg tijd om na te denken, nog spookten dezelfde gedachten door mijn hoofd. ‘Hoe kan je je nou laten dopen terwijl je midden in het proces zulke erge fouten maakt?’ Toen viel mijn oog ineens op de tekst van de dag, Mattheüs 28 vers 19: ‘Ga nu op pad en maak alle volken tot leerlingen van Mij, doop hen in de naam van de Vader en de Zoon en de Heilige Geest. En leer hen om alles te doen wat Ik ook aan jullie heb geleerd.’ Dat juist deze tekst op deze dag werd uitgelicht, dat kon geen toeval zijn.

De dag erna, op zondag 2 maart, ging ik weer naar Mozaiek, nog steeds met een schuldgevoel, maar wel weer zeker van mijn keuze. Daar werd het nummer ‘Geen afstand’ gezongen. Dit lied begint met de volgende tekst:

U bent niet bang voor mijn vragen
Mijn twijfel schrikt U niet af
U deinst niet terug bij het zien van mijn falen
Daar in mijn zwakte zie ik Uw kracht

U bent niet verrast als ik struikel
Niet boos of teleurgesteld
U tilt mij op en U toont mij Uw goedheid
Daar in Uw armen vind ik herstel

Het laatste nummer van de dienst was het lied ‘Goodness of God’. In dit lied zingen we over de goedheid van God en dat we deze altijd zullen bezingen in welke situatie dan ook.

Dit was voor mij de laatste bevestiging dat ik ondanks mijn falen alsnog mag gaan getuigen door middel van mijn doop in de dienst van 30 maart. Ik realiseerde me dat ik niet een bepaald aantal weken heilig hoef te zijn. Ik ben en blijf een mens, dus fouten zal ik nou eenmaal blijven maken. Toch heb ik deze dagen veel geleerd, ik denk dat ze een wake-up call mogen zijn. Hoe ik vanaf nu mijn leven ga leiden en welke keuzes ik in de toekomst zal maken, dat weet ik nu nog niet. Wat ik wel zeker weet is dat ik het nooit alleen hoef te doen.