Doopgetuigenissen

Het geloof heeft altijd een belangrijke plaats in mijn leven gehad. Ik ben christelijk opgevoed en ging elke zondag mee naar de kerk. Daar heb ik veel geleerd en daar ben ik dankbaar voor. Toen ik negentien was, ging ik door een moeilijke periode. Juist in die tijd ben ik tot geloof gekomen en leerde ik Jezus kennen als mijn Verlosser.

Kort daarna ontmoette ik Cornee, nu mijn man. Na een paar jaar deden we samen belijdenis en zijn we getrouwd. Het geloof bleef een vaste plek in mijn leven houden. Ik las in de Bijbel, bad en bezocht trouw de kerkdiensten. Toch begon er een aantal jaren geleden iets te knagen. Er ontstond onrust. Ik merkte dat ik mijn geloof vooral beleefde vanuit een ‘moeten’. Bijbel lezen, bidden en naar de kerk gaan voelde als een verplichting. Als ik het een keer niet deed, voelde dat als falen, alsof ik tekortschoten was. Hoewel ik af en toe iets mocht ervaren van de Heilige Geest, bleef het daarbij. Ik wist weinig over hoe Hij werkt en Zijn aanwezigheid was voor mij nog iets onbekends.

Vanuit die onrust begon ik te zoeken. Ik ontmoette mensen die zichtbaar vol waren van de Heilige Geest. Bij hen zag ik blijdschap, vrijheid en rust die ik zelf zo miste. Dat verlangen bracht me ertoe de brief aan de Romeinen te bestuderen. Daarin ontdekte ik zoveel nieuwe inzichten die mijn geloof verdiepten, maar die mij ook lieten zien hoe vast ik zat in een zelfopgelegd wetticisme.

In oktober 2024 was ik bij een bijeenkomst van Groeien naar Eenheid. Aan het einde was er de mogelijkheid om naar voren te komen voor zalving. Dit was voor mij heel nieuw, maar vanbinnen was er zo’n sterke onrust dat ik niet kon blijven zitten. Het voelde alsof God zelf tegen mij zei dat ik moest gaan. Tijdens de zalving werd uitgesproken dat er een nieuwe periode zou aanbreken, blokkades werden verbroken en er werd rust en nieuwe energie over mij werd uitgebeden. Eén zin raakte mij bijzonder diep: “Jij bent Mijn geliefde kind.”

Vanaf dat moment begon ik steeds meer te beseffen dat ik Gods dochter ben. Dat Hij mij ziet als rechtvaardig, helemaal schoon en helemaal goed. Ook begon ik de werking van de Heilige Geest steeds krachtiger in mijn leven te ervaren.

Begin 2025 bezochten we voor het eerst een dienst van Mozaiek. De aanbidding raakte me zo diep, dat ik wist: dit wil ik niet meer missen. Als gezin gingen we een nieuwe fase in, waarin we leerden hoe we een levende relatie met God kunnen hebben en hoe we mogen leven vanuit Zijn liefde. Mijn verlangen naar Hem groeide. Bijbel lezen, bidden en kerkbezoek waren geen verplichting meer, maar een verlangen om Jezus steeds beter te leren kennen.

De geloofsdoop kwam ondertussen steeds in mijn gedachten. Ik was als kind al gedoopt, was er altijd van overtuigd dat dit voldoende was, maar toch bleef de vraag terugkomen. Ik wist niet zo goed wat ik ermee moest. Ik legde het bij God neer. Een direct antwoord kreeg ik niet, maar wel de rust om het even los te laten.

In november 2025 waren mijn man en ik bij de doop van iemand tijdens een Alpha-weekend, waar mijn man aan deelnam. De woorden die daar werden gesproken over de geloofsdoop kwamen zo krachtig binnen, dat het voelde alsof God duidelijk maakte: nu is het tijd. Thuis deelde ik dit met mijn man en hij vertelde dat hij precies hetzelfde had ervaren. Dat weekend liet God ons ook zien dat er oude dingen opgeruimd moesten worden. Dat was niet makkelijk, maar het bracht een diepe vrijheid en vrede.

Ik weet nu dat Gods liefde voor mij niet afhangt van wat ik wel of niet doe. God ziet mij als Zijn eigen kind, Zijn geliefde dochter. Ik mocht thuiskomen bij mijn Vader. Door de doop mag ik het oude achter me laten en opstaan in een nieuw leven met Christus.