28 september 2025

Ik ben Jessica Nijzink, 47 jaar, getrouwd met André, en moeder van 2 mooie jongens. Ik ben opgegroeid in een christelijk gezin in Rijssen. Als kind ben ik gedoopt in de Hervormde kerk. Ik volgde catechesatie en deed samen met André belijdenis toen we ongeveer 18 waren. In 2002 trouwden we in de kerk en we bleven elke zondag naar de kerk gaan. Achteraf denk ik meer uit gewoonte, omdat ik dacht dat dat van ons verwacht werd, dan dat ik er echt enthousiast van werd.

We kregen 2 mooie kinderen, Sven (20) en Tom (18), waar we ontzettend dankbaar voor zijn. Toen zij een jaar of 10 waren kwamen we tot de conclusie dat deze kerk niet meer bij ons paste (of wij niet bij hun). We wilden dat onze kinderen enthousiast zouden worden van het geloof. Dat ze zelf zouden kiezen om naar de kerk te blijven gaan als ze ouder waren. We stapten over naar de Ontmoetingskerk in Rijssen. Daar hebben we het een aantal jaar heel fijn gehad, tot corona kwam en we niet meer naar de kerk mochten.

De kinderen fietsten in die tijd wedstrijden, en het was eigenlijk wel lekker dat we op zondag niet meer de "verplichting" van de kerk hadden, want zo voelde het. Een paar jaar gingen we niet meer naar de kerk, maar ergens bleef er bij mij wel iets knagen. Ik kon het niet helemaal los laten (of liet God ons/mij niet los?)

Tom kreeg een vriendin (Celeste) en ging met haar en haar familie mee naar een thuisgemeente. Steeds vaker liet hij z'n biertjes staan, lag op zaterdag op tijd in bed en sprong op zondagochtend om 8.30 uit z'n bed, want hij mocht weer naar de kerk! Het was zo fantastisch om zijn enthousiasme te zien en te horen. Ik wilde dit ook! Ik wilde ook naar een kerk waar ik op mijn plek zou zijn. Waar ik elke zondag vol enthousiasme naar toe zou willen. Waar ik kon zingen, kon leren over God en kon luisteren naar wat Hij me te vertellen had. Ik wilde ook bij God horen.

In oktober 2024 hoor ik dat mijn bonusschoonzus zich laat dopen bij Mozaiek. En laat Mozaiek nu al een tijdje door mijn hoofd spoken. Ik besluit eens naar een dienst te gaan, en vraag André mee te gaan. Die zondag daarop gaan we en ik ben meteen zó geraakt. De tranen stromen over mijn wangen tijdens de worship. Ik voel me hier thuis. Ik voel de aanwezigheid van God. Wow... wat heb ik dit gemist.

2e Pinksterdag dit jaar besluiten Tom en Celeste zich te laten dopen. We hebben een geweldige dienst met een kleine groep mensen. We zingen, we luisteren naar Zijn Woord. Tom en Celeste worden gedoopt, en op de vraag van de voorganger of er nog meer mensen zijn die zich willen laten dopen, steekt Sven zijn hand op. Spontaan wordt ook hij gedoopt. Wat een geweldige ervaring om van zo dichtbij te mogen zien wat God doet in het leven van onze kinderen. Maar ik dan? Diep van binnen voel ik dat ik ook wil. Maar ik durf niet. Wat zullen mijn ouders daarvan vinden? Ik heb geen droge spullen mee. Dit is het moment van de kinderen. Ik doe het niet, maar heb achteraf enorme spijt. Maar gelukkig blijft Jezus me roepen.

En nu is het zover. Ook ik mag me laten dopen. Ik mag luisteren naar de opdracht van onze hemelse Vader. Geloof, bekeer u en laat u dopen. Ik vind het spannend, maar oooh, wat heb ik er zin in!

Mijn naam is Dominique Grootewal en ik ben 25 jaar. Ik kom uit een groot gezin van vijf kinderen en mijn ouders. Ik ben de oudste, daaronder mijn twee broertjes en daarna een tweeling van meisjes. Ik ben in een christelijk gezin opgegroeid. Vroeger gingen wij altijd naar een christelijke kerk in Holten. Een groot deel van mijn moeders kant ging ook naar die kerk. Een aantal jaar geleden was er iets gebeurd met één van de kerkleiders waardoor ik mij niet meer confortable voelde om nog naar die kerk te gaan. Ik heb het nadat het gebeurde mijn ouders verteld wat er gebeurd was. Zij hebben met hem gepraat en sindsdien zijn we (als gezin) eigenlijk niet meer naar de kerk gegaan. Daardoor is eigenlijk het geloof bij ons gezin weggevaagd. Ik ben altijd blijven geloven dat God bestaat, maar actief was ik er niet meer mee bezig. Als ik een toets had of iets spannends had, bad ik altijd de dag ervoor naar God. Meer dan dat deed ik ook niet. Af en toe begon ik weer de bijbel te lezen, maar al gauw was dat ook weer gestopt. Toen ik in 2019 naar Amsterdam verhuisde voor mijn studie, kwam ik al gauw in het studentenleven van Amsterdam; drank, uitgaan, festivals en ik kwam in aanraking met drugs. Na de eerste keer drugs heb ik dit verteld aan mijn ouders en uitgelegd dat ik het zo af en toe wil nemen. Ze waren natuurlijk niet enthousiast of blij dat ik het had gebruikt en vaker wilde gebruiken, maar ze waren wel blij dat het eerlijk verteld had. We hadden afgesproken als ik het ging gebruiken dat ik het ze liet weten. Zodat als er iets gebeurde dat ze wisten wat ik had genomen. Aan het einde van mijn eerste studiejaar zaten we in de coronapandemie. Ik nam een tussenjaar en ben uiteindelijk weer thuis gaan wonen. Daarna ben ik mijn studie voortgaan zetten in Hengelo. Nadat de coronapandemie voorbij was kwam mijn 'tweede uitgaansleven' tot leven. Ik ging weer veel uit en veel naar techno festivals. Wat begon met af en toe drugs nemen, werd toen bijna elk festival. Mijn ouders hielden het in de gaten en als ze vonden dat het te vaak gebeurde zeiden ze er wat van. Wat ik altijd erg fijn heb gevonden, maar of ik er ook altijd echt iets mee deed. Zoals vele weten staat techno bekend om de harde donkere/duistere muziek. Een festival in de nacht voelde ik een naar gevoel door me heen gaan, alsof er slechte 'krachten' aanwezig waren. Op dat moment bad ik tot God of hij mij die avond kon beschermen, maar ook bad ik dat ik volgens mij niet op dit soort feesten behoor. Ik ben iemand met veel discipline. Ik gebruikte drugs, maar ik had niet de mentaliteit dat het op moest zoals vele die ik ken wel hadden. Ik kon rustig een klein beetje nemen of halverwege het feest pas iets nemen. Ik kreeg dat altijd rare blikken over als ik het vertelde of als ik niks meer wilde nemen. Iets meer dan twee jaar terug ben ik in Rijssen gaan wonen. Het uitgaan en festivals pakken werd al steeds minder, omdat eigenlijk elk festival hetzelfde was kwam ik achter. Ik kwam te werken bij de Markies in Rijssen en kwam een oude bekende tegen. Hij is ook christelijk en hij ging naar de kerk Mozaïek 0548. Ik had al een tijdje de behoefte om opzoek te gaan naar een kerk. Mijn gezin is niet gelovig meer behalve mijn moeder. Zij had alleen geen behoefte om op zoek te gaan naar een kerk, waardoor ik er alleen voor stond. Door hem ben ik in contact gekomen met Mozaiek. Ik voelde mij gelijk welkom en ik voelde echt de aanwezigheid van God. Af en toe ging ik naar de kerk, maar dit was niet een standaard routine.

Vorig jaar (2024) ben ik amper nog uit geweest of naar festivals gegaan. Ik had er totaal geen behoefte meer aan. Na mijn vakantie in Italië in december 2024 heb ik de keuze voor mezelf gemaakt dat ik een jaar geen alcohol of drugs ga doen. Even mijn lichaam een break geven. Ik vond dat ik de afgelopen (feest)maanden wel genoeg slechte dingen in mijn lichaam had gestopt. Daarnaast was ik 25 in oktober geworden. Toch wel een leeftijd om echt volwassen te worden vond ik. Ik heb sinds 1 januari 2025 geen alcohol of drugs aangeraakt. In februari leerde ik een jongen kennen (nu mijn vriend) en we begonnen te daten. We kwamen op het onderwerp geloof en ik heb het altijd moeilijk gevonden om open over mijn geloof te praten. Hij vroeg of ik gelovig was en ik zei dat ik christelijk ben, maar niet actief er mee bezig ben. Hij is ook gelovig maar heeft een ander geloof. Hij sprak er zo open en trots over dat ik mij ging afvragen waarom ik dat niet durfde. Sindsdien heb ik er bewust voor gekozen om mijn geloof op te pakken en het vuur voor Hem opnieuw aan te steken. Ik ging weer naar de kerk, ik las mijn bijbel weer en ik begon weer met bidden. Ik voelde steeds meer rust in mij en mijn leven. Ik kocht een bijbelstudie voor mij en mijn moeder. Ondanks dat mijn vriend en ik een ander geloof hebben, hebben we respect voor elkaars geloof. Eén keer per week hebben we 'godsdienst' waarbij we samen wat lezen uit elkaar boeken over God en elkaar leren over ons geloof.

Een ochtend heb ik mijn oma geappt en aangegeven dat ik zondag naar haar kerk kom. Ik was zenuwachtig omdat ik die ene kerkleider weer zou kunnen tegenkomen en dat alles weer naar boven zou komen. De dienst was begonnen en ik zie hem inderdaad zitten, maar ik kreeg zo'n gevoel dat ik hem moest vergeven. Ik bad tot God en vroeg of hij mij kon helpen hem te vergeven. Na de dienst kwam hij bij mij en vroeg hoe het met mij was. Daarna vertelde hij dat hij al jaren op zijn hart heeft dat hij tegen mij moest zeggen dat het hem spijt wat er gebeurd is. Hij wilde dit al jaren geleden vertellen maar ik kwam niet meer naar de kerk. Op dat moment dacht ik hoe bijzonder God is. Ik vroeg nog geen uur geleden aan God om mij te helpen hem te vergeven en nu zegt hij dit tegen mij. Op dat moment wist ik dat God dit allemaal gepland had. Ik heb hem kunnen vergeven na dat moment.

Mijn geloof is sindsdien enorm gegroeid. Ik ga elke zondag naar de kerk, ik lees elke dag mijn bijbel, ik bid meerdere keren op een dag naar God. Ik begon ook na te denken over dopen, maar wist er weinig over. Ik dacht altijd ik moet eerst mijn leven op orde krijgen en Jezus kennen voordat ik 'goed genoeg' ben om gedoopt te worden. Laatst was er een spontane doopdienst en ik dacht gelijk hier moet ik aan mee doen. Maar toch had ik twijfels of ik het wel moest doen. Ik had een christelijke vriend van mij meegenomen. Ik had zelfs een tas ingepakt met extra kleren en een handdoek. We stonden daar bij het water en het was zo mooi en ik had echt het gevoel dat ik het moest doen, maar toch durfde ik het niet. Sindsdien heb ik spijt dat ik het niet gedaan heb. Ik was naar de kerk van mijn nicht en haar man geweest en heb daar een boek over dopen meegenomen. Hoe meer ik dat las hoe enthousiaster ik werd om mezelf te laten dopen. Ook werden er veel teksten laten zien dat je je laat bekeren en dan laat dopen. Er staat nergens dat je alle kennis moet hebben of je leven op orde. Ik ging naar Mozaïek eind augustus en ik wilde na de dienst informatie gaan vragen over dopen. Toen zag ik dat ze 1 september een informatieavond hadden over dopen. Ik dacht dit is een teken dat ik daarheen moet gaan. Ik had me aangemeld en tijdens de informatieavond hoorde ik dat het dopen al deze maand zal gebeuren. Je hoeft niet alle kennis te hebben of 'goed genoeg' zijn om je te laten dopen. Opnieuw werd hier verteld dat je je laat bekeren en dan gelijk laat dopen. Precies hetzelfde als in het boek over dopen. Ik kreeg gelijk een gevoel van stress, maar ik dacht ook als je het nu niet gaat doen ga je het nooit meer doen. Er is de afgelopen maanden zoveel gebeurd in mijn leven wat ik niet zonder God had kunnen doen, waar ik hem eeuwig dankbaar voor ben. Een gebeurtenis wil ik vertellen. Mijn broertje was gebeten door een Russische teek op uitzending, waardoor hij in het ziekenhuis belande. Hij had een TBE virus gekregen. Er zijn in Nederland ongeveer 25 gevallen, dus veel kennis is er niet over. Hij kreeg een hersenvliesontsteking waardoor zijn geestelijke gedeelte helemaal weg was. Hij had geen emoties meer, sliep alleen maar en hij herkende ons op gegeven moment niet eens meer. Uiteindelijk ook zijn lichamelijke gezondheid ook, omdat hij alleen maar in het ziekenhuis bed lag en sliep. Ik heb zo vaak naar God gebeden of hij hem kon genezen. Ik heb in Mozaiek laten bidden voor hem en mijn oma heeft hem zelfs ingezalfd. Na een paar maanden dat hij in een revalidatiecentrum zat werd hij een ochtend wakker en was hij weer helemaal de oude. Geen hersenschade, alle emoties weer terug, maar het allerbelangrijkste is dat mijn broertje was weer helemaal terug. Zelfs de dokters waren versteld dat hij ineens 'genezen' was. Tot de dag van vandaag noemen zij het een bijzonder geval en is er geen verklaring voor. Maar ik weet dat het door God is gekomen dat hij is genezen.

Als kind ben ik gedoopt en daar ben ik mijn ouders eeuwig dankbaar voor. Hierdoor hebben ze namelijk de belofte gemaakt aan God om mij met Hem in mijn leven op te voeden. Zodoende ben ik ook naar christelijke scholen geweest.

Via club van de kerk heb ik zelfs mijn fantastische vriendengroep mogen leren kennen. Samen gingen we eerder veel naar de kerk of naar Transformed.

Op mijn 18e is dit helaas een beetje verwaterd, de zaterdagavond werd belangrijker dan de zondagmorgen en mijn vlammetje werd langzaam kleiner.

Tot dat ik een jaar geleden in Albanië op vakantie was. Waar ik niet alleen aangeraakt ben door Zijn prachtige schepping, maar Jezus ook daadwerkelijk heb mogen leren kennen!

Het was de laatste avond van onze vakantie. We sliepen in een hotel tegenover de luchthaven, aangezien we midden in de nacht moesten inchecken. De vriendin waarmee ik op vakantie was sliep al vredig, maar ik kwam niet in slaap. Zoals de mensen die me goed kennen wel weten, heb ik namelijk een enorme angst om te vliegen. In dat moment voelde ik me zo angstig en eenzaam!

Ik pakte mijn oordopjes en zonder dat ik zelf met de kerk bezig was, zocht ik de mozaiek0548 playlist op spotify op. Mijn ouders gingen hier sinds een jaar naartoe en konden lovend spreken over de prachtige muziek. Toch had ik geen idee waarom ik dat op dat moment deed.

Het nummer 'Here I bow' kwam door mijn oortjes en mijn hele gevoel veranderde. Ik was niet alleen, er lag iemand naast me. Jezus. Hij liet me voelen dat ik niet bang hoefde te zijn en me nooit meer eenzaam hoefde te voelen.

Vanaf dat moment brandt de vlam in mij weer volle bak. Nog feller dan ooit!

Daarna ben ik meegeweest naar Mozaiek en ben hier inmiddels niet meer weg te slaan.

Ik kan niet wachten om me te laten dopen, zodat ik echt een nieuwe start kan maken met Jezus naast me. Altijd naast me.

Nooit meer alleen, nooit meer eenzaam.

Ik ben Andre Nijzink 48 jaar oud en al 23 jaar gelukkig getrouwd met Jessica ik ben de trotse vader van 2 zoons Sven van 20 en Tom van 19.

Mijn ouders hebben mij christelijk opgevoed hebben mij laten dopen en daar ben ik ze nog steeds dankbaar voor, op mijn 18e heb ik samen met Jessica belijdenis gedaan.

Waarom laat ik mij nu dopen, wij zijn een hele tijd niet naar de kerk geweest vanaf begin Corona, omdat het voor mij voelde als verplicht zitten om dat het nu eenmaal moest en hoorde.

Wel steeds betrokken gebleven bij het jeugd werk van de kerk, maar daar ook een jaar geleden mee gestopt.

Toen begon Jessica vorige jaar oktober, ga je een keer mee naar Mozaiek, de eerste gedachten bij mij waren dat is zo handje klap kerk dat is niets voor mij, al de religie van mijn opvoeding van vroeger verzetten zich er tegen, ik was er nog nooit geweest maar wist al wel te oordelen

Toch met haar mee gegaan en wat was het mooi, het veilige gevoel, niet de regels niet het gewijs naar elkaar maar 1 familie, je voelde de liefde van Jezus en dat nu nog elke dag.

Toen liet mijn jongste zoon Tom zich dopen samen met zijn vriendin en mijn oudste zoon Sven ook spontaan, wat was en ben ik trots en dankbaar op hun drieën.

Ik dacht bij mij zelf steeds vaker dat wil ik ook maar ik ben als kind al gedoopt en heb belijdenis gedaan, telt dat niet meer mee, daar kwam de religie weer in mijn hoofd.

Toen een mooie info avond gehad over het dopen daar hadden we fijne gesprekken en werd het mij duidelijk ik ga mij laten dopen.

Ik laat mij dopen omdat ik verder ga ik liefde en trouw van Onze Here Jezus en de religie achter mij laat

Wandelen in het licht met Jezus

Mijn naam is Erik Nijzink en mijn reis met God is begonnen op het diepste moment van mijn depressie. Ik zag de wereld zo zwart dat het bijna nog te veel was om uit bed te komen. Ik was chronisch pijn patiënt en de angst- en paniekaanvallen waren aan de orde van de dag en in deze strijd voelde ik mij enorm eenzaam. Ik weet nog dat ik naar het plafond lag te kijken, mijn ogen sloot en in gedachte schreeuwde naar God: Als u er daadwerkelijk bent, laat dan maar eens zien…. Daarna ging echt alles op zwart en was er een hele lange periode geen ruimte voor het geloof. Toch plantte ik zoals later bleek hier een zaadje.

Ik kreeg van iemand het lied Jezus Overwinnaar. Daar gebeurde mijn eerste aanraking. Ik kreeg kippenvel tot op mijn tenen. Ik luisterde het nummer vaak, maar deed er toen verder niet veel mee. Wel werden de dagen steeds lichter en op een middag in het bos werd ik letterlijk geraakt door het licht in dit bos. Het zette me even stil en dit was achteraf het tweede moment dat God liet voelen dat hij mij nog niet vergeten was.

Vanaf dat moment veranderde er wat in mijn leven. In mijn hele proces van chronische pijn en psychische kwetsbaarheid heb ik me vaak onbegrepen gevoeld. Er kwamen nu alleen mensen op mijn pad die me aanhoorden zonder oordeel en bemoedigden. Ook kreeg ik een therapie in de schoot geworpen die aansloeg bij mijn klachten.

Daarnaast kwam ik steeds meer buiten de deur en op een feestje gaf een toekomstig collega aan dat hij zoveel uit het geloof haalde. Dit was voor mij het zoveelste seintje, dat ik vroeg waar hij naar de kerk ging. Hier maakte ik dan ook de beslissing. Ik wil het weer eens proberen in de kerk en via mijn zoon kwamen wij uiteindelijk terecht bij Mozaiek0548.

De eerste preken sloegen enorm aan en ik kwam via deze preken erachter dat je wel zaadjes kon planten, maar dat je ze ook water moest geven. Dit bracht ik in de praktijk en zo ontstond er een heel ander, maar wel een nieuw leven voor mij. Dit niet alleen voor mijzelf maar ook voor mijn naasten. Frustratie, zelfhaat, boosheid, onzekerheid en mijn onrust werd steeds meer ingeruild voor het tegenovergestelde en daarnaast kwam er steeds meer liefde voor Jezus, die voor ons aan het kruis gestorven is om onze zonden te vergeven.

Door de inmiddels bloeiende plantjes steeds beter te verzorgen, werden vele gebeden verhoort en het allermooiste was dat ik steeds meer verlichting kreeg. Ik kreeg verlichting op mijn chronische pijnklachten, maar ook werden de dagen steeds lichter. We kregen nieuwe mensen om ons heen die ons bemoedigden en ik kreeg zelfs naar al die jaren weer een contract bij een aannemer. Hoe kon het zo zijn dat dit na al die jaren lukte. Dat kon geen toeval meer zijn. Ik wist het zeker. Jezus heelt en Hij bestaat echt!!!!

Ben ik dan nu na dit mooie verhaal helemaal hersteld? Nee dat nog niet en een recente terugval deed me daar pijnlijk aan herinneren dat dit nog niet het geval is. Dat neemt niet weg dat ik hier vol overtuiging sta om me te laten dopen en via deze geloofsdoop een extra stap te mogen maken om nog dichter bij Hem te komen. Ook weet ik dat ik er op zware momenten niet meer alleen voor sta. Op donkere dagen wandel ik samen naar het licht met Jezus. Dit doe ik niet meer alleen, maar samen met Hem. Ik kan dan ook met geen pen beschrijven hoe dankbaar ik hier voor ben.

Wat ben ik ook ontzettend dankbaar dat Saskia en ik deze reis samen mochten maken en dat we ons nu samen laten dopen. Ook zij is een grote steun en toeverlaat en die wil ik dan ook graag bedanken. Daarnaast wil ik graag een dankwoord doen naar iedereen die mij op welke manier dan ook maar geholpen heeft in deze mooie reis, want dit waren er velen.

Afsluiten wil ik graag met de volgende tekst uit het nummer Jezus Overwinnaar:

De duisternis licht op door U.
De duivel is door U verslagen.
Dood waar is je macht?
Waar is je prikkel gebleven?
Jezus leeft en ik zal leven……

Met vriendelijke groet,

Erik Nijzink

Met Kerst en Pasen in mijn mooiste kleren naar de katholieke kerk, maar niks begrijpend van de Latijnse mis… zo zag mijn jeugd eruit qua geloof. Wel ging ik naar een katholieke bassischool waar ik de verhalen hoorde over Jezus, de ark van Noach en David & Goliath.

Vanaf een jaar of 14 leerde ik ook andere mensen kennen die een kerk bezochten. Op dat moment ervoer ik geloof vooral als veel regels en van alles wat zij niet mochten.

Vanaf het moment dat ik mijn man Erik leerde kennen kwam ik meer in aanraking met het geloof en het bezoeken van een kerk. Hij, vanuit de hervormde kerk, ging op dat moment met vrienden mee naar de gereformeerde kerk. Omdat ik toch nieuwsgierig was en er ook voor open stond ben ik langzamerhand steeds vaker mee gegaan. De preken spraken me regelmatig aan, ook voor mijn dagelijkse leven.

Na een Alpha cursus volgde onze belijdenis. We trouwden in de Ontmoetingskerk en onze beide jongens lieten we dopen. Toch sprak het bezoeken van de kerk me steeds minder aan; de muziek raakte niet en de preken voelden als verplichting om naar te luisteren.

Zo zwakte het bezoeken van de kerk af, maar ook het thuis lezen van de bijbel en het bidden werd steeds minder. Totdat er niets meer overbleef, alleen nog maar sceptische gevoelens.

Eind 2024 kwam het geloven weer terug in gesprekken tussen Erik en mij. Blijkbaar hadden we allebei toch ergens een verlangen om te onderzoeken. We begonnen met het bezoeken van Grace Church, Impact en de Mozaiek. De aanbiddingsliederen en preken brachten veel teweeg, soms wat ongeremd en overweldigend, maar er gebeurde in ieder geval genoeg!

Met een nieuwe “broer en zus” geraakten we op een avond bij iemand die veel kon vertellen rondom het geloof. In eerste instantie zou ik niet meegaan, maar de afspraak werd verzet met de boodschap dat het van belang was dat ik mee zou komen. Niet wetend wat ik kon verwachten maar toch ook wat terughoudend ging ik mee. Er werden verschillende getuigenissen gedeeld, waarbij ik voelde alsof ik ‘achterliep’. Pas toen er verteld werd over een ervaring van een man die op meerdere momenten in zijn leven het gevoel had dat er iemand bij hem was geweest, die er later niet leek te zijn of die niemand had gezien, gebeurde er iets in me.

Ik werd diep geraakt en mijn tranen begonnen te stromen. Het gevoel dat ik heb dat ik nooit alleen sta, door welk diep dal ik ook ga, werd met de ervaring van deze man zo duidelijk bevestigd. Daardoor begreep ik ineens dat God al die tijd al bij me is geweest en me op de moeilijkste momenten heeft moeten dragen.

Vanaf dat moment is mijn pad met God pas echt begonnen waarbij ik steun, echte (vader)liefde en kracht voel vanuit Hem. Ik ben er klaar voor om dit te bevestigen met de doop en zo een volgende stap te maken in mijn leven met Jezus.

Ik ben opgegroeid in een gezin waar geloof geen rol speelde. In mijn straat woonde Anne. Ik trok graag met haar op. In eerste instantie vooral omdat zij een skelter hadden en wij niet.

Maar later kwam ik graag bij Anne omdat zij “geloofden in God”. Hoe dat precies zat wist ik niet precies maar het voelde fijn. Het voelde geborgen en liefdevol. Het voelde alsof het de bedoeling was. Dat is het eerste moment wat ik mij kan herinneren waarin ik voelde dat God zijn hand naar mij uitstak. Ook al kon ik er als kind voor mijn gevoel niets mee.

Later stonden mijn ouders stonden erop dat ik naar de Christelijke Mavo zou gaan. Voor hen vooral vanuit de motivatie dat het een kleine school was waar ik geen nummer zou zijn. Ik vond het ook een goed idee omdat ik dacht dat ik dan eindelijk God zou leren kennen.

Toen ik opgroeide en ouder werd zijn er tientallen van deze momenten voorbij gekomen. En ik had telkens een excuus om de Zijn hand niet te pakken. Vaak gebaseerd op angst. Omdat ik dan niet goed wist hoe het moest, het gevoel had dat ik er eerst meer over moest leren, omdat ik niet waardig was. Maar steeds voelde ik weer Zijn leiding. Hij gaf het niet op en bleef naar mij uitreiken.

Toen stuurde Hij mijn man Michiel. Michiel hielp mij verder onderzoeken, leren en vertrouwen. Alles in mijn eigen tempo. Ik leerde dat ik niet eerst een diploma hoef te halen en dat Hij mij gecreëerd heeft naar Zijn plan. En dat ik daarmee meer dan goed genoeg ben.

Ik ben dankbaar dat Hij altijd naar mij is blijven uitreiken en mij de tijd heeft gegeven om het juiste pad te vinden. Vandaag pak ik Zijn Hand. Ik kies in volle overtuiging om Zijn pad te bewandelen.

Mijn pad was slingerend maar vandaag durf ik hardop te zeggen: "Ik vertrouw op U, Jezus".

‘Alle dingen kan ik aan door Christus die mij kracht geeft.’ Filippenzen 4:13

Mijn naam is Marsha ten Berge. Ik ben 39 jaar jong en gelukkig getrouwd met Dieger.
We mogen samen ouders zijn van drie prachtige kinderen; Pim, Eke en Jette.
Ik ben opgegroeid met mijn lieve ouders en 2 zussen. Mijn ouders hebben ons van jongs af aan het christelijk geloof meegegeven. Daar ben ik ze ontzettend dankbaar voor.
Als kind ging ik naar de Hervormde kerk, met Dieger maakte ik de stap naar de Gereformeerde kerk. Daar deden we samen belijdenis, trouwden we in de kerk en lieten we onze kinderen dopen. Prachtige momenten in mijn geloofsreis.

Toch had het geloof niet echt diepgang, kan ik nu zeggen.
Bidden voor en na het eten, zondags naar de kerk (niet elke week) en zo goed mogelijk leven volgens Christelijke normen en waarden.
Ik keek in die tijd op naar mensen die vol zijn van Jezus en daar openlijk over durven te spreken. Mensen die zich helemaal vrij voelen om God te aanbidden, mensen die zich laten leiden door Gods woord, of helemaal los gaan op worship muziek. Super mooi, maar niet mijn ding (dacht ik altijd).
Mijn buurvrouw vertelde een keer dat ze ’s morgens een bepaald stuk uit de Bijbel had gelezen, ze wist dat ze dat moest lezen. Ik vroeg haar toen hoe ze dat dan wist. Ze antwoorde dat God haar dat verteld had. Ik snapte dat eigenlijk niet zo goed, zij kon het ook niet goed uitleggen.

En toen kwam ik ongeveer 2 jaar geleden, via diezelfde buurvrouw, in een dienst van Mozaïek0548. Wat een feestje was dat!
Ik vond het een heerlijke beleving en kwam thuis zonder mascara, ik werd diep geraakt. Alle mensen waar ik bewondering voor had, waren hier en gaven mij zo’n welkom gevoel.

God nam ons als gezin bij de hand. Wat is er veel gebeurd in de afgelopen tijd. Soms confronterend, maar vooral zo krachtig en mooi. We hebben prachtige nieuwe vrienden gemaakt en mogen actief meehelpen aan de bouw van Zijn Koninkrijk. We voelen ons geliefd en zijn ontzettend dankbaar. We mogen Zijn weg volgen, in vol vertrouwen.

Inmiddels durf ik te spreken over een levend geloof, halleluja.
Ik geloof niet meer alleen dat God bestaat, ik mag elke dag Zijn aanwezigheid ervaren. Ik voel Zijn liefde, ik hoor Zijn stem en zie wat Hij doet in ons leven.
Wat een verrijking is dat, ik wil nooit meer anders.

En dan de uitnodiging van Hem om al dit moois te bekronen met de doop. Die uitnodiging wil ik al een hele tijd aannemen, maar dat is wel écht uitstappen. En vooral het feit dat ik in dat bad moet stappen, me moet overgeven en me letterlijk moet laten vallen. Poeh dat is wel een dingetje. Constant werden er pijltjes geschoten met gedachtes als: ‘Jij in dat bad? Jij voor zo’n volle kerk? Wat als ze jou niet meer overeind kunnen krijgen?’ Want ja, mijn lengte en gewicht geven nog al eens onzekerheid.
Gelukkig is onze God sterker dan de boze en heeft Hij mij de moed gegeven om me te laten dopen voor een volle kerk. Juíst om al die negatieve gedachtes te verslaan en niet meer tussen Jezus en mij in te laten staan.
Ik ga het doen. De angst en schaamte voorbij. Samen met Hem durf ik het aan!